Van mijn hart

Afgelopen vrijdag was in Breda de opening van het Autismeinformatiecentrum. Ik was tijdens die dag gevraagd om een presentatie te geven over mijn autisme. De opening werd gedaan bij MEE West-Brabant. Toen ik daar was aangekomen, waren al heel veel mensen aanwezig in de zaal. Ik mocht gaan zitten naast de wethouder die al over mij bleek te hebben gehoord. Ik vond dat toch wel eng. Hij sprak gelukkig zelf tegen mij. Hij vroeg of ik eerder zulke praatjes had gehouden en misschien een keer zo’n autisme presentatie voor de mensen bij de gemeente Breda wilde geven? Ik zei dat ik dat best vond. Ondertussen waren ook de documentairemakers gekomen om te shooten voor mijn documentaire over hoe het is om autisme in een andere cultuur te hebben. Daarna begon het officiele gedeelte:

Eerst begon de woordvoerster met het vertellen over de geschiedenis van het AIC en zei dat het heel erg lang had geduurd voordat er een autismeinformatiecentrum in Breda geopend zou worden maar dat het uiteindelijk wel was gelukt. De wethouder kwam daarna en zei dat vooral de partij Groenlinks zich erg hard gemaakt zodat er een AIC zou komen. Terwijl deze praatjes werden gehouden, was ik van binnen ook een beetje aan het hopen dat misschien mijn naam genoemd zou worden. U zult bij het lezen van dit stuk dan misschien wel denken waarom?  Waarom zou haar naam genoemd moeten worden?

Waarom? Omdat ik de persoon ben geweest die dit punt van het openen van een Autismeinformatiecentrum ten berde heeft gebracht bij de politieke partijen zoals het CDA en Groenlinks in Breda. Ik heb zelf de raadsleden gemaild en hierdoor is men in Breda begonnen met het stellen van vragen hierover. Daarom vond ik het ook zo jammer dat mijn naam helemaal niet is genoemd, omdat ik als eerste het intiatief heb genomen.

Het heeft mij namelijk ook in het begin veel energie gekost om die mails te sturen. Nadat ik dat had gedaan, voelde ik mij erg stom. Want waarom zouden de raadsleden mij serieus nemen? Dat hebben ze uiteindelijk wel gedaan en dat heeft erin geresulteerd dat het AIC in Breda toch is geopend. Ik ben zelfs bij alle voorbereidingsgesprekken aanwezig geweest.

Op de dag heb ik ook een presentatie over mijn autisme gegeven en dat was erg succesvol. Ik heb leuke gesprekken gehad met andere mensen met autisme. Er was zelfs een luisteraar gekomen vanuit Amsterdam, speciaal om naar mijn lezing te luisteren. Dat was dus erg leuk om te zien. Ik ga zeker door met het geven van presentaties maar dat bovenste moest toch van mijn hart.

One thought on “Van mijn hart

  1. Goh Birsen, wat knap van jou. Knap om het zo op te schrijven ( ik zie het zowat voor me allemaal) en ook knap dat jij het allereerste idee had. Ik snap wel dat er iemand helemaal uit Amsterdam is gekomen om jouw lezing te horen. Ik was in Zwolle bij een presentatie van jou en diep onder de indruk. Ga door Birsen, ga door!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s