Ik voel mij dom, maar dat is eigenlijk niet waar

Op 1 juli was ik afgestudeerd van mijn SPH en dacht: hoe nu verder? Ik wilde altijd al op de universiteit studeren, maar het werken sprak mij ook aan. Het was niet zeker dat ik kon starten op de universiteit omdat ik eerst een assessment moest behalen. Ik geloofde niet dat het mij zou lukken, maar wonderbaarlijk is het toch gelukt. Ik heb gekozen voor de Vrije Universiteit in Amsterdam omdat ik daar al wat meer bekend mee was. Ik heb daar namelijk jarenlang als ervaringsdeskundige in colleges over mijn ervaringen van mijn leven met autisme verteld.

Al vanaf de eerste dag heb ik zelfstandig alles in gang gezet, ik wist dat ik bijvoorbeeld recht had op extra tijd bij het tentamen en een autibegeleider. Met de autibegeleider hebben we het over hoe het gaat op school en hij geeft tips bij het leren. In het begin vond ik het lastig om aansluiting te zoeken met andere studenten, maar gaandeweg werd dat steeds beter. Deze blog gaat echter niet hierover maar over de manier van onderwijs en toetsing waar ik moeite mee heb. En dat is gedurende mijn leven steeds teruggekomen bij het studeren.  

Ik doe de premaster pedagogische wetenschappen. Al bij de introductie met alle studenten werd gezegd ‘Het is een hoog niveau, het maakt niet uit als het niet lukt, dan kun je kijken wat je wel kunt doen’. Ik raakte hier gedemotiveerd en angstig van. Het tempo gaat best snel maar ik ga altijd voorbereid naar een werkcollege en doe altijd mijns inziens goed mee. De hoorcolleges zijn van tevoren opgenomen en die moet je in je eigen tijd doornemen en zijn theoretisch van aard. Naast mijn eigen samenvatting, heb ik van medestudenten samenvattingen gekregen die ik heb doorgenomen. Ik heb ze in mijn hoofd geregistreerd en letterlijk opgeslagen. Bij het stellen van vragen op basis wat deze docent letterlijk vertelt, kan ik heel goed antwoorden. Maar dat is echter niet de manier waarop de toetsing gaat.

Voor dit vak hebben we een proeftentamen gekregen. Dat was erg omschakelen vergeleken met de lange theorievolle colleges. Het waren vragen met meerkeuzeantwoorden. Er zat vaak een lange lap tekst bij 1 vraag, wat mij al veel tijd kostte om te begrijpen wat er überhaupt werd verteld. De antwoorden vond ik ook lastig te begrijpen. Na veel oefenen had ik het tentamen door, ik had er vertrouwen in! Had ik eindelijk dit tentamen begrepen, was het echte tentamen weer geheel anders. Ik moest helemaal opnieuw beginnen. Tijdens het tentamen raakte ik in paniek, ik wilde meteen weglopen. Ik ben gebleven, maar ik heb geen idee hoe ik het heb gemaakt en dat nekt mij. Ik heb zo hard geleerd. Ik ben erg verdrietig van.

Tijdens een werkcollege zei een medestudent ‘Ik was binnen een uur al klaar en ik had maar 10 fout’. Ik voel mij dan ongelooflijk dom dat het mij niet eens met extra tijd erbij dat lukt, hoewel ik zo goed heb geleerd. Ik schaam mij ervoor omdat ik bij mensen juist wil bekend staan als iemand met succes. Eigenlijk is het onterecht dat ik mij zo voel, omdat ik er niets aan kan doen. Mijn hersenen verwerken informatie anders, waardoor ik anders kijk naar de wereld.

Er zijn mensen die opperen dat de universiteit misschien een ‘te hoog niveau is’. Echter ben ik dit ‘probleem’ gedurende mijn leven meerdere keren tegengekomen zoals basisschool, middelbare school en HBO. Zo was ik op de middelbare school de enige van de klas die gezakt was voor het examen. Ik stond bekend als het stuutje, hoe kon het dan zijn dat ik het niet had gehaald? We hadden nooit geoefend met oefenexamens, maar enkel de materie van de boeken bestudeerd. Na het volgen van een examentraining, ben ik alsnog geslaagd. Ook op een Post-HBO maakte ik het ook mee. Ik had letterlijk een 1 gehaald voor een toets, maar na het krijgen van ‘inzicht’ in wat ik er precies van mij werd verwacht, haalde ik het alsnog met een 8. Daarna heb ik bovendien het tweede jaar wat overigens nog moeilijker was, in 1 keer gehaald.

Voor het tentamen van de universiteit, was het voor mij passend geweest als we vanaf week 1 hadden geoefend met de manier zoals de tentaminering. Maar dat is niet gebeurd. Het bleef steeds theoretisch van aard. Extra tijd verandert niets aan het feit hoe ik kijk naar dingen. Ik word geacht net zoals andere studenten, mijn tentamens te kunnen maken. Echter krijg ik geen extra ondersteuning op mijn manier van leren om dit te kunnen. Mijn autibegeleider kan verder weinig voor mij betekenen. Het blijft raar om te weten dat er urenlang in colleges wel goed over autisme verteld kan worden, maar dat de toepassing in de praktijk anders is. Dat is zwaar teleurstellend.

Ik voel heel erg zwaar de druk, want er worden enkel twee kansen aangeboden. Daarna is het over. Er ligt daarom een enorme druk om het meteen te halen. Ik heb hierover met verschillende personen gesproken. Mijn eigen psycholoog heeft ook op de VU gestudeerd. Hij zei dat ik er niets aan kan doen en dat ik mij vooral niet dom moet voelen. Ik heb meerdere keren gedacht om er maar mee te kappen. Ik ben niet iemand die opgeeft, maar ik word er moe van. Ik heb in ieder geval mijn best gedaan, en meer kan ik niet doen.